Na een internationale loopbaan in corporate finance, management consulting en de juridische sector koos Kai Kaldewaaij bewust voor een andere richting. Vanuit Weideheuvel Coaching begeleidt hij tegenwoordig mensen en organisaties op het gebied van leiderschap, persoonlijke ontwikkeling en duurzame verandering. Daarnaast is hij actief binnen de vaksectie Intercultureel Coachen van NOBCO. In gesprek met NOBCO vertelt hij over inclusie, culturele sensitiviteit en waarom professioneel coachschap begint bij zelfreflectie.
Veel van onze vanzelfsprekendheden zijn relatief
Kai’s loopbaan bracht hem langs verschillende continenten, sectoren en culturele contexten. Juist die internationale ervaringen veranderden zijn kijk op leiderschap, samenwerking en menselijke relaties. “Werken en leven in verschillende delen van de wereld heeft me geleerd hoe relatief veel van onze vanzelfsprekendheden zijn,” vertelt Kai. “Wat in de ene cultuur als sterk leiderschap wordt gezien, kan ergens anders juist afstandelijk of dominant overkomen.” Die ervaringen leerden hem met meer nuance en nieuwsgierigheid naar mensen en systemen te kijken. “Ik heb gezien hoe samenwerking ontstaat wanneer mensen zich werkelijk gehoord voelen,” zegt hij. “Maar ook hoe snel misverstanden kunnen ontstaan wanneer culturele aannames onbesproken blijven.” Dat heeft Kai’s manier van coachen sterk beïnvloed. “Minder snel invullen, meer vertragen, beter luisteren en ruimte maken voor meerdere perspectieven tegelijk.”
Inclusie gaat over de kwaliteit van relaties
Binnen NOBCO is Kai actief in de vaksectie Intercultureel Coachen. Voor hem betekent intercultureel coachen veel meer dan alleen aandacht hebben voor culturele verschillen.
“Intercultureel coachen betekent erkennen dat ieder mens gevormd wordt door context,” legt hij uit. “Door cultuur, opvoeding, taal, geschiedenis, systemen en ervaringen.”
Volgens hem vraagt dat niet alleen bewustzijn van verschillen, maar ook van je eigen perspectief als coach. “Neutraliteit is deels een illusie,” vertelt Kai. “Iedere coach kijkt door een bepaalde lens naar de wereld. Als je je daar onvoldoende bewust van bent, bestaat het risico dat je onbewust je eigen normen of ideeën projecteert op een coachee.” Juist daarom ziet hij zelfreflectie als een essentieel onderdeel van professioneel coachschap. “Interculturele sensitiviteit begint niet bij perfecte kennis,” zegt hij. “Maar bij openheid, nieuwsgierigheid en het vermogen om echt te luisteren.”
Organisaties als levende ecosystemen
Kai beschrijft organisaties graag als levende ecosystemen waarin alles met elkaar verbonden is. Vanuit die visie kijkt hij ook naar inclusie en culturele sensitiviteit.
“Wanneer bepaalde stemmen structureel minder ruimte krijgen of mensen zich niet veilig voelen om zichzelf te zijn, raakt dat uiteindelijk het hele systeem,” vertelt hij.
Volgens hem gaan inclusie en culturele sensitiviteit daarom niet alleen over beleid of representatie, maar vooral over de kwaliteit van relaties en interacties binnen organisaties. “Organisaties worden sterker wanneer verschillende perspectieven werkelijk kunnen bijdragen aan het geheel.” Tegelijkertijd ziet hij binnen coaching en leiderschap nog verschillende blinde vlekken.
“Veel coachingmodellen zijn ontwikkeld vanuit vrij individualistische en westerse perspectieven,” legt Kai uit. “Terwijl niet iedereen zichzelf of de wereld op die manier ervaart.” Daarnaast merkt hij dat inclusie nog te vaak als los thema wordt behandeld. “Terwijl het eigenlijk verweven is met bijna alle aspecten van leiderschap, samenwerking en organisatiecultuur.”
Professioneel coachschap vraagt om innerlijk werk
Professioneel coachschap vraagt meer dan alleen methodieken of technieken. “Nieuwsgierigheid helpt een coach om open te blijven kijken zonder direct te oordelen of oplossingen aan te dragen,” vertelt hij. “Reflectie zorgt ervoor dat je ook jezelf blijft onderzoeken: wat gebeurt er in mij, welke aannames neem ik mee?” Intercultureel coachen vraagt volgens hem bovendien om het vermogen om met complexiteit om te gaan. “Niet alles hoeft meteen helder of oplosbaar te zijn,” zegt Kai. “Soms vraagt het van een coach dat je meerdere werkelijkheden naast elkaar kunt laten bestaan zonder direct te simplificeren.” Dat vraagt ook om moedige gesprekken. “Onderwerpen als cultuur, identiteit, macht en inclusie kunnen kwetsbaar zijn. Als coach moet je daarin sensitief én professioneel aanwezig kunnen blijven.”
Blijf nieuwsgierig
Binnen de vaksectie Intercultureel Coachen hoopt Kai bij te dragen aan meer bewustzijn, verdieping en open gesprek binnen het coachvak.
“Ik zou het waardevol vinden als het coachvak zich blijft ontwikkelen richting meer contextbewustzijn en bredere representatie van perspectieven en ervaringen.”
Vanuit diezelfde visie is Kai ook initiatiefnemer van Stichting Treehouse Coaching, een nonprofitorganisatie die coaching toegankelijk maakt voor mensen voor wie dit niet vanzelfsprekend is, zoals vluchtelingen, nieuwkomers en mensen uit de kunst- en culturele sector. Volgens hem is interculturele sensitiviteit inmiddels geen nichevaardigheid meer, maar een essentieel onderdeel van professioneel coachschap. “We leven en werken in steeds meer diverse en complexe omgevingen. Het vermogen om sensitief om te gaan met verschillen en context is daardoor voor iedere coach relevant.”
Zijn belangrijkste boodschap aan coaches is daarom eenvoudig, maar fundamenteel:
“Blijf nieuwsgierig en wees bereid om te blijven leren,” zegt Kai. “Durf ook je eigen aannames te onderzoeken en ongemak niet uit de weg te gaan. Juist daar ontstaan vaak de meest waardevolle inzichten en gesprekken.”
(Direct Link to the interview -> https://nobcojaarverslag2025.nl/titel-2/)